چقدر بی معرفتن...

رویای تو از کدام حجم سپید حضور به معرکه دنیای من آمد ؟

چنان بی دغدغه از زندگانی ام می گذری ، چنان آرام و صبور که

تحمل سکوتت هم دشوار است... من از تو لبریز شدم... گاهی

تو را از سر بی سرانجامی ام سرزنش می کنم ... چون سامانی ندارم

چون تکلیفم با خودم بدون تو روشن نیست... نمی دانم این حالت

را باید چه نامید ... حالتی سردرگم و مبهوت از زندگی دارم. عشق

بی حدو مرزی که نامعلومی اش حسابی آزارم میدهد ... کم حضور

شده ام... هم از دنیای درون هم از دنیای آدم های معمولی که نمیدانم

که اگر بدانند روزی بدون عشق بمانند چه بلایی سر آنها خواهد آمد

من این رویای تو را نمی خواهم ... من این بی سرانجامی را نمی خواهم

من این همه تشویش و دغدغه را نمی خواهم...

من تو را ، زندگی ساده داشتن با تو را می خواهم.... یه عشق خالص و ناب

همین و بس...

طراوت

صدای دزدگیر ماشین در اومد ... با عجله به سمت سوئیچ رفتم و در رو باز کردم....

4 تا دختر بچه جلوی در با شیطنت داشتن نگام می کردن.....

یکی شون با صدای بلندی گفت : خاله خاله!!!! اون پسر بچه ها بودن!!!!

صدای دزدگیرو قطع کردم... دلم به حال بچگی شون سوخت و بی هیچ دعواکردنی 

اومدم تو... با خودم فکر کردم چه زود انقد بزرگ شدم که این بچه کوچولوها بهم گفتن خاله!!!

نمی دونن که منم تا همین چند سال پیش مثل اونا انقد شاد و بازیگوش بودم...

انقد بی خیال ازکار و روزمرگی دنیا.... کاش دنیامون تو همین بچگی با همین سادگی 

باقی می موند ... مهربون و همدل با هم ... صاف و یکرنگ به دور از هر نیرنگ ...

بیدار شدم. هنوز داره بارون میاد... کاغذای مچاله شده دور و برم پُره ... بی هیچ سطری از عشق ...از یه حرف درست از تو و دوست داشتنت... هنوز کلمات رو نتونستم ادا کنم... پشت هم ردیفشون کنم ... احساس پوچ و مبهمی دارم ...

شکل عجیب ایه که نوشتنم به خودش گرفته ... کنار پنجره نشستم و دارم به تو و حرفایی که باید بهت بگم فکر می کنم ... نمیدونم ... چرا اینقدر برام سخت شده ... چشمام رو می بندم... تکیه میدم به پنجره ...یه نفس و یه آه ... از کجای این قصه باید شروع کرد ... از کجا باید سرود ؟؟؟

 از بی تو بودن و سر کردن این زندگی پر تشویش ... از سکوت آزار دهنده ی دنیام؟ چرا

اینقد گفتن از تو برای تو واسم مشکل شده ...از نگاه دیگران به یه دیوونه شباهت دارم که داره

واسه عاقل بودنش می جنگه... برای مهم بودن مشکلاتش... انگار هنوز بچه ام ...

عشق یعنی  هر اس ام اس که بهت می رسه امیدواری از اون باشه

عشق یعنی  برای هرکسی که می خوای اس ام اس بزنی اشتباهی واسه اون می فرستی

عشق یعنی  دنبال یه موضوع می گردی که واسه اون اس ام اس بزنی

عشق یعنی  دائم موبایلتو چک می کنی که شاید از اون SMS رسیده باشه

عشق یعنی  همش فکر می کنی موبایلت داره تو جیبت می لرزه ولی وقتی نگاه می کنی می بینی خبری نیست

عشق یعنی  شبهای که اس ام اس ها نمی رسن واقعا اعصابت خورده

عشق یعنی  یک اس ام اس رو هم به خط همراه اولش می فرستی هم به ایرانسلش

عشق یعنی  هر وقت یه اس ام اس دیر می رسه چند بار دیگه سند می کنی شاید اونا زودتر برسن

عشق یعنی  پشت سر هم تک می زنی تا اس ام اسها برسن

عشق یعنی  گاهی وقتها هیچ حرفی واسه گفتن نداری اس ام اس خالی می فرستی که بفهمه به یادشی

عشق یعنی  هر جایی که یه جمله عاشقانه یا زیبا دیدی سریع واسه اون اس ام اس می کنی

عشق یعنی  دوهزار اس ام اس در ماه

عشق یعنی  بیماری ای که می گن دچارش شدی

عشق یعنی  اعتیادی که همه می گن به اس ام اس داری

عشق یعنی  آخر شعرها ی این و اون اسم خودت رو می نویسی تا به اون بگی که چه قدر عاشقشی

عشق یعنی تو رو ببخشه و یه فرصت دیگه بهت بده  . . .!!!

عشق یعنی سه تا نقطه . . .

این هفته آهنگ "شبهای دلتنگی" از خواننده ای به اسم علیرضا بلوری

پیشنهاد منه ... آهنگی با سبک بسیار خوب و شعری فوق العاده که در

قسمت زیر برای شما نوشته شده ...

دارم حس میکنم بی تو / چقدر خالی شده دنیام

یه لحظه جای من باش و / ببین بی تو چقد تنهام

                                              نگو قسمت همین بوده / نگو تقصیره تقدیره                            

چرا اون لحظه های خوب / داره از یاد تو میره

سکوت من یه فریاده / واسه قلبی که که خاموشه

تو این دلخستگی یادت / هنوز با من هم آغوشه

تو این شبهای دلتنگی / من از دنیا گریزونم

تو نیستی و نمی دونی / من عاشق پریشونم

کدوم جاده کدوم دریا نشونی از تو می دونه /

آخه نبض دل خستم فقط با تو غزل خونه

نمیشه بی تو عاشق بود/ نمی شه دل برید از تو

به تنهایی من برگرد / بذار تازه بشم از نو ....

زندگی قمار است ، ماجراست ، انسان یا می برد یا می بازد ،

زندگی مثل معرکه ای است که پایان ندارد ، وقتی که صدای

یک نفر کم کم ضعیف و خاموش شد ، صدایی جوان تر و

نیرومند تر رشته بقیه داستان را می گیرد و ادامه می دهد....

از کتاب "پَـــر" اثر شارلوت مری ماتیسن